Όταν λοιπόν ο Παπμαρσίπ έμαθε ότι το κόμμα αποκήρυξε τον Άρη, έγινε Τούρκος, που λένε. Την Κυριακή στην εκκλησία, αφού πρώτα τράβηξε μια βαρβάτη δέηση στο θεό, να φυλάει τον Άρη και τα παλικάρια του από κάθε κακό, όταν η λειτουργία έφτασε στο πολυχρόνιο που λέγανε για το βασιλιά, ο Παπαμαρσίπ το είπε για τον Άρη. «Πολυχρόνιον ποιήσαι Κύριος ο Θεός ημών τον πρωτοκαπετάνιον ημών Άρην Βελουχιώτην…» Ε, όπως ήταν φυσικό, το κόμμα τον αποκήρυξε, ο δεσπότης τον καθαίρεσε κι η χωροφυλακή τον τσάκωσε, και αφού του ‘ριξε κάνα δυο μπενρτάχια, τον πήγανε σε δίκη και του ‘ριξαν και δέκα χρόνια φυλακή… Αλλά και κει τα βρήκε σκούρα ο έρμος.
[…] Τέλος, κάποτε έφυγε από τη Γιούρα και ο Παπαμαρσίπ και πήγε σε κλειστή φυλακή να ’συχάσει. Αμ’ δε. Και κει τα βρήκε σκούρα ο έρμος. Η καθοδήγα τον είχε στα μαύρα κατάστιχα που πήγε κόντρα στη γραμμή του κόμματος, αλλά και ο παπάς δεν ήταν από κείνους που σκύβουν το κεφάλι. Εκ του φυσικού του, άλλωσε, ως παπάς, ήξερε από ψυχολογικό πόλεμο και τερτίπια, όσο τουλάχιστον και η καθοδήγηση. Έτσι, η καθημερινή σχεδόν σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη. Ε, μια από τις πολλές φορές που η καθοδήγηση τον κάλεσε και του ‘λεγε πάλι ότι το κόμμα έχει ράμματα για τη γούνα του και τα τέτοια που λέει σ’ αυτές τις περιπτώσεις, ο παπάς, αφού τους κοίταξε καλά καλά, σήκωσε τα ράσα του, χούφτωσε τα’ αχαμνά του και τους λέει: Εδώ σας έχω γραμμένους και σας και το κόμμα σας, διότι είστε χειρότεροι κι από τους δεσποτάδες, κι ας μη φοράτε ράσα, και γω δεν έφυγα απ’ αυτούς για να πέσω στη δική σας εξουσία… Μάζεψε λοιπόν το τσαμασίρι του και την κοπάνησε για την ακτίνα των ποινικών. «Πάω να σώσω και καμιά ψυχή τουλάχιστον, παρά ν’ ακούω και κυρίως να υφίσταμαι τις μαλακίες σας, θε’ μου συχώρεσέ με…» Η καθοδήγηση, ως συνήθως, κατέβασε ανακοίνωση «ότι ο παπάς έσπασε, όπως ήταν φυσικό, διότι ως παπάς και χριστιανός ήταν ασταθές ιδεολογικό στοιχείο, γεγονός που δεν του επέτρεπε να κατανοήσει τις ποικίλες φάσεις του επαναστατικού προτσές…» Τι ναπεις… Και μεις χάσκαμε για τη σοφία της καθοδήγησης και για τη βαριά αρρώστεια που είχε ο καημένος ο παπάς και δεν μπορούσε να καταλάβει τη γραμμή του κόμματος… Τέλος, ο παπάς βρέθηκε λοιπόν ανάμεσα στα δυο στενά, διωγμένος από την εκκλησία και το κόμμα, φώλιασε με τους ποινικούς, τον εκτίμησαν και τον αγάπησαν, γιατί ήταν και ξύπνιος και παλικάρι, ξεσκόνιζε όλες τις άγιες γραφές και ευαγγέλια για ν’ αποδείξει ότι, εφόσον υπάρχουν κατέχοντες και μη κατέχοντες, η κλεψιά δεν είναι αμαρτία, αλλά ευλογία θεού, δηλαδή απονομή δικαιοσύνης… Οι απολογίες του στα δικαστήρια όπου τραβιόταν με τον Καρκαλέτσο και τον Ναύαρχο, την Αγία Τριάδα, όπως την έλεγαν, ήταν μνημεία ερμηνείας των αγίων γραφών αλλά και φλογερά κηρύγματα της πιο γνήσιας εξέγερσης… «Έτσι λοιπόν, τέκνον μου, ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος, και όσο ο σοσιαλισμός σας θα επαγγέλεται μόνο τον άρτον…» Παπά, σταμάτα να πούμε και καμιά κουβέντα με τον Σαλονικιό. -Σταματάω, Ναύαρχε, σταματάω…
